بهگزارش قدس آنلاین، غروب نهم اسفند ۱۴۰۴، نخستین روز جنگ تحمیلی سوم، آرامش شهر کوچک لامرد در جنوب کشور و کمی دورتر از سواحل نیلگون خلیج همیشگی فارس، با صدایی که آسمان را شکافت، در هم شکست. تنها ساعاتی پس از آنکه خبر حمله به مدرسه و جنایت بزرگ ائتلاف شر در میناب در میان مردم پیچیده بود، این بار دو موشک، مستقیماً به قلب یک سالن ورزشی در این شهر کوچک استان فارس برخورد کرد؛ جایی که در آن لحظات، تیمی از والیبالیستهای زن مشغول تمرین بودند.
لحظات پس از اصابت، تصویری از ویرانی مطلق بود. امواج شوک ناشی از انفجار، شیشههای ساختمان را خرد کرد، سقف را در هم کوبید و ضلع اصلی سالن را در دودهای سیاه و غلیظ فرو برد. بر اساس برآوردها ۷۲۰هزار ترکش اصابت کرد و ۲۱ نفر جان باختند؛ در میان قربانیان، چهار کودک خردسال نیز بود که کوچکترینشان دو سال داشت. ۱۰۰ تن دیگر با زخمهایی عمیق راهی بیمارستان شدند.
جنایتی که از کشتار میناب کم نداشت
سیدموسی موسوی، نماینده مردم لامرد در مجلس، چند روز بعد، در شرح این فاجعه، آن را یکی از هولناکترین جنایات «جنگ رمضان» نامید و با تأکید بر اینکه حتی یک فرد نظامی در میان ۱۷۰ شهید و زخمی حادثه حضور نداشت، اظهار کرد: در کمتر از ۳۵ ثانیه، بیش از ۲تُن مهمات بر سر محلههای مسکونی فروریخته است. اما در حالی که گرد و غبار جنایت هنوز فروننشسته بود، نبردی دیگر در میدان روایتها درگرفت. فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) بلافاصله هر گونه دخالت در این حمله را انکار کرد. با این حال، تحقیقات مستقل «بیبیسی وریفای» و «نیویورک تایمز» روایت متفاوتی را پیش کشیدند.
کارشناسان مهمات، با بررسی فیلمها و تصاویر، به نشانههایی خیرهکننده اشاره کردند؛ ویژگیهایی که با هیچ کدام از تسلیحات شناخته شده همخوانی نداشت. تحلیلگران از وجود «بالههای کانارد» متمایز و انفجاری در ارتفاع که نشانگر کلاهکهای تخصصی برای پخش گلولههای تنگستن است، سخن گفتند؛ سلاحی که برای انفجار دقیق بالای سر هدف طراحی شده است. نیویورک تایمز در گزارش خود، به نقل از یک مقام آمریکایی، تأیید کرد سلاح بهکار رفته، نوعی موشک «ضربه هدفمند(Precision Strike) » بوده است که برای نخستین بار توسط ارتش ایالات متحده در میدان نبرد تست میشد. حالا لامرد، نه تنها به صحنه یک فاجعه انسانی، که به ایستگاه آزمایش مرگبارترین تسلیحات نوین تبدیل شده بود؛ داستانی که در آن، انکار مسئولان با شواهد فنی تحقیقات بینالمللی در تضادی تلخ قرار گرفت.
روایتی تکاندهنده از آنچه در لامرد گذشت
جواد موگویی، پژوهشگر و مستندساز اخیراً روایتی تکاندهنده از آنچه ۵عصر نهم اسفند در این شهر کوچک استان فارس گذشته ارائه کرده که شنیدنی است. وی در تشریح جنایت، هدف آمریکا از حمله مذکور را رقم زدن بالاترین تلفات انسانی دانست و گفت: در مورد این ماجرا، مردم اصلاً نمیدانستند چه اتفاقی افتاده و از چه بمبی استفاده شده است تا اینکه چند وقت پیش دو خبرنگار نیویورک تایمز گزارش کردند ارتش جنایتکار ایالات متحده برای نخستین بار در لامرد از یک سلاح کشتار جمعی ممنوعه استفاده کرده است. اسم موشک مد نظر «پریزیم» (PrSM) است؛ یعنی موشک ضربتی دقیق. موشک مذکور کوتاهبرد (۶۰۰ کیلومتر) است و برای زدن پیادهنظام و وسایل نقلیه غیرزرهی استفاده میشود و ساخت شرکت لاکهد مارتین، بزرگترین شرکت جنگافزاری دنیاست که اف-۳۵ را تولید میکند.
راوی مجموعه «ماجرای جنگ۲» در تشریح جنایت بزرگ و کمتر شنیده شده در نخستین روزهای جنگ رمضان ادامه داد: به این دست عملیاتها «ارزیابی وضعیت» میگویند. موشک زمین نخورده، ۱۵ تا ۲۰ متر بالای زمین منفجر و در شعاع ۳۶۰درجه ترکشها پخش میشود. به همین دلیل هیچ گودالی روی زمین به عنوان محل اصابت وجود ندارد؛ هدف این بوده هر چه بیشتر تلفات انسانی بگیرند. هر موشک ۱۸۰هزار ترکش داشته، چهار موشک شلیک شده که میشود ۷۲۰هزار ترکش، یعنی برای شهر تقریباً ۳۰هزار نفری لامرد برای هر نفر ۲۴ ترکش! در سایر موارد مثلاً موشکی به پادگان زدهاند، اما صرفاً چند خانه اطراف تحت تأثیر قرار گرفته ولی بدتر اینکه در این ماجرا موشک اول تله بوده، بعد که مردم بیرون میآیند موشک دوم برخورد میکند که در مجموع ۱۷۰-۱۶۰ نفر زخمی میشوند. بسیاری همچنان دهها ساچمه در بدن خود دارند. برخی نابینا شدهاند، برخی دچار قطع عضو شدهاند و بعضی خانوادهها هنوز درگیر درمان فرزندانشان هستند.
سه ماه گذشت از لحظهای که آسمان لامرد شکافت و چهار موشک در فاصلهای کوتاه بر فراز محلههای مسکونی شهر منفجر شدند، نه روی یک پادگان، نه بر فراز یک پایگاه نظامی و نه در میدان نبرد؛ بلکه بر فراز خانههایی که مردم در آن زندگی میکردند، کودکانی که بازی میکردند و خانوادههایی که برای افطار و پایان یک روز گرم روزهداری آماده میشدند. خدا رحم کرده ماه رمضان بوده و مردم در خانه در تدارک درست کردن افطار بودند وگرنه کشتهها بیش از ۲ یا ۳ هزار تن بود.
وی با زیر سؤال بردن کمکاریهای رسانهای در پوشش چنین اتفاقی تصریح کرد: این برای نخستین بار نیست که جنایت جنگی اتفاق میافتد. بسیاری از نبردها دارای چنین صحنههایی است، فرانسه در الجزایر، آمریکا در ویتنام، عراق و افغانستان، صربها در بوسنی و... ولی پس از ۷ اکتبر آنچه رخ داد تلاش سازمانیافته آمریکا و رژیم صهیونیستی برای مخدوش کردن کلی صحنه جنایت با خط رسانهها بود. مثلاً جایی را زده و بعد مدعی میشوند زیر آن مقر نظامی بوده و این گونه اصل رویداد را انکار کرده و نمیگذارند ابعاد جنایت آنها به افکار عمومی و دادگاه لاهه کشیده شود. اگر چنین نباشد، آمریکا با وجود چنین جنایتی و زدن سالن ورزشی هرگز نباید میزبان مهمترین تورنمنت فوتبال بود. به دنیا کاری ندارم خودمان کمکاری داشتهایم وگرنه باید از لامرد، هیروشیما میساختیم.
الان سه ماه از جنگ گذشته هیچ کاری نکردهایم، حتی استاندار فارس سری به این شهر نزده و بعد میخواهیم دنیا صدای ما را بشنود. باید چنین اتفاقاتی را ثبت و روایت کنیم. من اگر جای بازیکنان تیم ملی بودم اسم لامرد را روی پیراهنم هک کرده و وارد زمین میشدم تا دنیا بداند چه جنایاتی در حق مردم ایران صورت گرفته است. رسانهها هم باید در این زمینه فعال شده و صدای مظلومیت و حقانیت ما را به دنیا برسانند.
نظر شما